Taniec Artykuły zawiera Narodziny Teatru Tańca


Narodziny Teatru Tańca

Podziel się: Bookmark and Share

Wyjątkową postacią, którą określę mianem matki teatru tańca była niemiecka tancerka i choreografka Pina Bausch (1940 – 2009).  Ukończyła z wyróżnieniem szkołę w Folkwangschule w Essen i otrzymała stypendium na kontynuacje nauki w Nowym Jorku. W 1962 roku wróciła do zespołu Kurta Joossa, Folkwang Ballett Company jako solistka i jego asystent. W 1972 rozpoczęła prace jako dyrektor artystyczny Opery Baletowej w Wuppertalu, którego przemianowała na nazwę Tanztheater Wuppertal Pina Bausch.

Choreografowane przez nią przedstawienia pełne były skrajnych uczuć takich jak radość i smutek. Widzowie byli poruszani przez historie mówione ciałem. Motywem przewodnim stały się relacje kobiety i mężczyzny. Spektakle były obrazami kwintesencji techniki tanecznej i zwykłości mowy ciała. Wzbudzały ogromne emocje. Dla Piny nie ważne było jak ludzie się poruszają, ale co nimi porusza. Tworzyła przez to dzieła będące tkaną na scenie pajęczyną kontrastów, napięć ciał, łączenia rozmaitych środków i nastrojów. [1]

W 2007 Pina Bausch została nagrodzona Nagrodą Kioto w dziedzinie sztuki i filozofii, a w 2008 otrzymała Nagrodę Goethego.

Sytuacja polityczna tego okresu oraz postmodernistyczne podejście do sztuki sprzyjała rozwojowi teatru tańca. Artyści poszukiwali nowej formy wypowiedzi, nowego „języka” , takiego aby widz nie zapadał się swobodnie w fotel, a który pobudzałby go do myślenia. Tancerze-aktorzy teatru tańca mieli również ogromny wpływ na kreacje postaci.

Tanzteater zyskał powszechność. Możemy mówić o powtarzalności niektórych cech, które pozwoliło na zidentyfikowanie tego zjawiska. Jego definicja natomiast dopełnia się z każdym nowym spektaklem. Pojęcie to ewoluuje ze względu na twórców, stan, kraj, kulturę, wiek, politykę, modę.

W pewnym momencie w historii tańca nastąpiła transgresja. W tańcu przekraczano granice rozwojowe i gatunkowe. W XX wieku nikt już nie wymagał czystości gatunkowej. Pozwoliło to na całkowitą dowolność środków wyrazu. W teatrze tańca, taniec pełni rolę dominującą ale używa się też innych dziedzin sztuki.

Cechy gatunkowe teatru tańca:

  • Używana jest technika tańca klasycznego, ale do stworzenia spektaklu nie ma powtarzalności, stylu akademickiego, żadnej formy pozwalającej na odtwarzanie. Nie dąży do spektaklu baletowego.
  • Techniki używane do tworzenia są różne, nie tylko taniec współczesny. Mogą to być wszystkie ruchy znane choreografowi. Występują mieszanki stylów i technik.
  • Brak jest pełnej narracji, wydarzenia nie są linearne. Nie ma libretta. Nie ma jednej opowieści dla wszystkich.
  • Fabuła jest dygresyjna, wielowątkowa, epizootyczna
  • Zasada konstrukcji jest formą kolażu, na który mogą składać się różne elementy (taniec, wokal, film, słowo)
  • Zaanektował przestrzeń nie tylko teatralną. Spektakle grane są na rynkach, placach, halach targowych.
  • W spektaklach może występować groteska, ironia, ekspresyjność. Do choreografii mogą zostać wprowadzone elementy codzienności, banalności i trywialności.
  • Występują też aluzje do różnych kultur.
  • Występuje zderzenie różnych rodzajów muzyki i dźwięków.
  • Został wprowadzony element improwizacji, nawiązywania relacji z widzem, tworzenia spektaklu na bieżąco, kreacji zbiorowej.

 

 

[1] Majewska J. [2013]: Świadomość ruchu. Teksty o tańcu współczesnym,  korporacja Ha!art, Kraków

[praca magisterska “Społeczne, zdrowotne i ekonomiczne aspekty tańca jako współczesnej formy rekreacji (na przykładzie STW w Poznaniu)” Dominika Lewandowska  AWF Poznań, spec. Menadżer TiR]

Komentarze

-->